موسسه آموزش عالی آپادانا فصلنامه تحقیقات نوین میان رشته ای حقوق 2783-3631 6 1 2026 06 20 Grooming, or Gradual Deception for the Purpose of Sexual Exploitation in the Criminal Law of Iran and England گرومینگ یا فریبکاری تدریجی به‌منظور سوءاستفاده جنسی در حقوق کیفری ایران و انگلستان 78 90 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA بهروز عضو گروه حقوق کیفری دانشگاه نورطوبی نوشین دانشجوی دکتری حقوق کیفری دانشگاه آزاد 2026 01 08 The phenomenon of grooming, defined as a gradual process of manipulation, deception, trust-building, and psychological conditioning of a child or adolescent for the purpose of sexual exploitation, constitutes one of the most serious contemporary challenges for criminal law systems. Its particular importance lies in the fact that it embodies a preventive criminal policy, whereby the legislator intervenes at an early stage, before the realization of the ultimate harmful result, namely sexual abuse. In English criminal law, grooming has been expressly and independently criminalized under the Sexual Offences Act 2003 (as amended), reflecting an active, risk-oriented approach. Under this model, the occurrence of sexual abuse is not required for criminal liability, provided that the offender’s specific intent to sexually exploit a child is established. In Iranian criminal law, although the term “grooming” is not explicitly used, paragraph 9 of Article 10 of the Law on the Protection of Children and Adolescents (2019) implicitly criminalizes grooming-like conduct in cyberspace. However, restricting criminalization to the online context has created a significant legislative gap regarding grooming in the physical, offline sphere. Adopting a comparative perspective, this article examines the nature and constituent elements of the offence in both Iranian and English law, highlights its preventive and absolute character in the absence of any material result, and stresses the central role of specific intent. Drawing on the English legislative experience, the article concludes by proposing reforms to enhance the effectiveness of the Iranian criminal law response to grooming. پدیده گرومینگ، به‌عنوان فرایندی تدریجی از فریب، جلب اعتماد،عادی‌سازی و آماده‌سازی روانی کودک یا نوجوان برای سوءاستفاده جنسی، یکی از مهم‌ترین چالش‌های نوین در عرصه حقوق کیفری به‌شمار می‌رود.اهمیت این رفتار مجرمانه در آن است که قانون‌گذار با رویکردی پیشگیرانه پیش از تحقق نتیجه نهایی (وقوع آزار جنسی)، به مداخله و پاسخ‌دهی می‌پردازد.حقوق کیفری انگلستان با جرم‌انگاری مستقل و صریح گرومینگ در قانون جرایم جنسی مصوب 2003 با اصلاحات بعدی، رویکردی فعال و خطرمحور اتخاذ کرده و تحقق آزار جنسی را شرط مسئولیت کیفری نمی‌داند (مشروط بر احراز سوءنیت خاص مرتکب).در حقوق کیفری ایران، هرچند اصطلاح «گرومینگ» به‌صراحت به‌کار نرفته است، بند ۹ ماده ۱۰ قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹، این رفتار را به طور ضمنی در فضای مجازی جرم‌انگاری کرده است.با این حال، محدود ساختن جرم به محیط مجازی، خلأ تقنینی مهمی را در قبال گرومینگ در فضای واقعی ایجاد کرده است.این مقاله با رویکرد تطبیقی و با تمرکز بر حقوق کیفری ایران و انگلستان، ضمن تحلیل ماهیت و ارکان جرم در دو نظام حقوقی، بر پیشگیرانه و مطلق بودن جرم گرومینگ از حیث عدم لزوم تحقق نتیجه مادی تأکید کرده و بر نقش سوءنیت خاص (قصد بهره‌کشی جنسی) در تحقق جرم تصریح می‌نماید.در پایان، با الهام از رویکرد قانون‌گذار انگلیسی، پیشنهادهایی تقنینی برای ارتقای پاسخ‌دهی حقوق کیفری ایران در قبال این پدیده ارائه شده است. /downloadfilepdf/2442863