موسسه آموزش عالی آپادانا فصلنامه تحقیقات نوین میان رشته ای حقوق 2783-3631 2 3 2022 10 15 Investigating the Opinions of Imamiyeh Jurists Regarding the Doctor's Release from the Obligation بررسی نظرات فقها امامیه در مورد ابراء ذمه پزشک 44 60 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA محسن کارشناسی ارشد حقوق، گرایش جزا و جرم¬شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهن، شهر رودهن، تهران مهدی استادیار الهیات و معارف اسلامی، گرایش فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهن، شهر رودهن، تهران 2022 08 13 The principle of acquittal in jurisprudence means acquittal from duty and religion. The acquittal is the abrogation of the right that a person has over another's obligation, in other words, the forfeiture of a fixed right over another's obligation. According to the opinion of jurists, acquittal is a kind of unilateral obligation, and in jurisprudence texts, the doctor was responsible for the loss of the patient or his deficiency, because the loss was the result of his behavior, he intended the act and at the same time did not intend to commit a crime. Therefore, the patient's permission in his treatment does not conflict with the doctor's guarantee. All jurists believe in obtaining acquittal, which Imam Sadiq (a.s.) confirmed this issue by quoting the sayings of Amir al-Mu'minan Ali (a.s.). The legislator's action in granting the right of doctor's discharge to the patient himself or when he is not obligated or unable to discharge, to his religious guardian for the exemption from the guarantee due to his death is contrary to the opinion of the majority of Imamiye jurists. Some jurists have cited "the sovereignty of a person who is obligated to his own life" as a reason to prove the right of the patient to ask the doctor. The present article is written based on an analytical-descriptive approach and valid library resources and documents, and the hypotheses in the study have been proven. اصل برائت در فقه به معنای برائت ذمه از تکلیف و دین است. ابراء، ساقط کردن حقی که شخصی بر ذمه دیگری دارد، به عبارتی اسقاط حق ثابت بر ذمه دیگری است. بنا به نظر مشهور فقها، ابراء نوعی ایقاع است و در متون فقهی، پزشک به هر حال در اتلاف بیمار یا نقصان او مباشرت داشته است، چون نقصان یا تلف نتیجه رفتار او بوده، او قصد فعل را داشته و در عین حال قصد جنایت نداشته است، وانگهی، اذن بیمار در درمانش منافاتی با ضمان طبیب ندارد. همه فقها قائل به اخذ برائت می¬باشند، که امام صادق (ع) به نقل از فرمایشات امیرمؤمنان علی (ع) بر این موضوع صحه گذاشته اند. اقدام قانون گذار در اعطاء حق ابراء طبیب به خود بیمار یا وقتی غیرمکلف یا غیر قادر به ابراء است، به ولی شرعی او برای برائت از ضمان ناشی از مرگ وی بر خلاف نظر اکثریت فقهای امامیه است. برخی از فقها برای اثبات حق خودِ بیمار برای ابراء پزشک، «سلطنت انسان مکلف بر جان خویشتن» را به عنوان دلیل ذکر کرده اند. حال این مقاله بر آن است به بررسی نظرات فقها امامیه در مورد ابراء ذمه پزشک بپردازد. مقاله حاضر با رویکرد تحلیلی- توصیفی بر منابع و اسناد معتبر کتابخانه نگاشته شده است و فرضیه های مطروحه درمقاله نیز به اثبات رسیده اند. /downloadfilepdf/726388