پدیده گرومینگ، به‌عنوان فرایندی تدریجی از فریب، جلب اعتماد،عادی‌سازی و آماده‌سازی روانی کودک یا نوجوان برای سوءاستفاده جنسی، یکی از مهم‌ترین چالش‌های نوین در عرصه حقوق کیفری به‌شمار می‌رود.اهمیت این رفتار مجرمانه در آن است که قانون‌گذار با رویکردی پیشگیرانه پیش از تحقق نتیجه نهایی (وقوع آزار جنسی)، به مداخله و پاسخ‌دهی می‌پردازد.حقوق کیفری انگلستان با جرم‌انگاری مستقل و صریح گرومینگ در قانون جرایم جنسی مصوب 2003 با اصلاحات بعدی، رویکردی فعال و خطرمحور اتخاذ کرده و تحقق آزار جنسی را شرط مسئولیت کیفری نمی‌داند (مشروط بر احراز سوءنیت خاص مرتکب).در حقوق کیفری ایران، هرچند اصطلاح «گرومینگ» به‌صراحت به‌کار نرفته است، بند ۹ ماده ۱۰ قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹، این رفتار را به طور ضمنی در فضای مجازی جرم‌انگاری کرده است.با این حال، محدود ساختن جرم به محیط مجازی، خلأ تقنینی مهمی را در قبال گرومینگ در فضای واقعی ایجاد کرده است.این مقاله با رویکرد تطبیقی و با تمرکز بر حقوق کیفری ایران و انگلستان، ضمن تحلیل ماهیت و ارکان جرم در دو نظام حقوقی، بر پیشگیرانه و مطلق بودن جرم گرومینگ از حیث عدم لزوم تحقق نتیجه مادی تأکید کرده و بر نقش سوءنیت خاص (قصد بهره‌کشی جنسی) در تحقق جرم تصریح می‌نماید.در پایان، با الهام از رویکرد قانون‌گذار انگلیسی، پیشنهادهایی تقنینی برای ارتقای پاسخ‌دهی حقوق کیفری ایران در قبال این پدیده ارائه شده است.

گرومینگ؛ فریبکاری تدریجی؛ سوءاستفاده جنسی؛ حقوق کیفری ایران؛ حقوق کیفری انگلستان