چکیده یکی از شقوق «حق بر محیط‌زیست سالم» به‌عنوان یکی از حقوق مهم و بنیادین بشر، تأمین امنیت جسمی و روانی انسان در برابر هرگونه اصوات ناهنجار و غیراستاندارد محیطی است. در این راستا، قریب به اتفاق کشورها در صدد استانداردسازی این اصوات برآمده و با وضع قوانین عادی و خاص در این حوزه، تلاش کرده‌اند این نوع از آلودگی‌ها را تحت پوشش قرار دهند تا گامی مؤثر در جهت تحقق عدالت آکوستیک و ارتقای آرامش روانی افراد در بستر جامعه بردارند. با این حال، قوانین و آیین‌نامه‌های اجرایی موجود در این حوزه در برخی موارد با کاستی‌هایی در پوشش کامل این معضل مواجه‌اند؛ کاستی‌هایی که از یک سو نیازمند تأمل و از سوی دیگر مستلزم اصلاح و ارتقا به سطح مطلوب می‌باشند. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع و اسناد کتابخانه‌ای، به بررسی سیر تقنینی این مباحث و آسیب‌شناسی آن پرداخته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که قوانین خاص مربوط به آلودگی صوتی و آیین‌نامه‌های اجرایی مرتبط، برای حرکت به سوی تحقق عدالت آکوستیک نیازمند بازتعریف برخی مفاهیم و بهره‌گیری از ظرفیت‌های فرهنگی، توجه به عرف اجتماعی و در نظر گرفتن عوامل اقتصادی به‌عنوان ابزارهای مؤثر هستند. چنین رویکردی می‌تواند از یک سو از تضییع حقوق شهروندان آسیب‌پذیر جلوگیری کند و از سوی دیگر، زمینه تحقق عملی حق بر محیط‌زیست سالم را فراهم آورد.

حق بر محیط‌زیست سالم عدالت آکوستیک حقوق آلودگی صوتی آیین‌نامه‌های اجرایی استانداردهای صوتی فرهنگ عرف.