چکیده کلاس های پرجمعیت افزون بر کاهش کیفیت تدریس، تحقق حق بر آموزش را که در اصل سی ام قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و اسناد بین المللی حقوق بشری تضمین شده است با اختلال روبه رو می سازند و به کارگیری فناوری اطلاعات به عنوان تدبیر جبرانی نیز مسائل حقوقی تازه ای در حوزه حریم خصوصی و داده های دانش آموزان پدید می آورد. هدف پژوهش حاضر تبیین الگویی میان رشته ای برای بهره گیری از فناوری اطلاعات در مدیریت کلاس های پرجمعیت و سنجش نسبت آن با تکالیف حقوقی نظام آموزشی بود. طرح پژوهش توصیفی–پیمایشی و از حیث هدف کاربردی بود و در لایه هنجاری از روش توصیفی–تحلیلی و مطالعه اسنادی منابع حقوقی بهره گرفت. جامعه آماری معلمان مقاطع ابتدایی، متوسطه اول و متوسطه دوم شهرستان بروجرد در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بودند که یکصد نفر از آنان به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده ها با پرسشنامه محقق ساخته نقش فناوری اطلاعات در مدیریت کلاس (توسط نویسندگان، ۱۴۰۴) و چک لیست مشاهده کلاسی گردآوری و با ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل مسیر تحلیل شدند. یافته ها نشان داد میان به کارگیری فناوری اطلاعات و توجه و مشارکت دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار، و میان آن و چالش های مدیریت کلاس رابطه منفی و معنادار وجود داشت. همچنین مهارت دیجیتال معلم نقش تعدیل گر داشت و اثربخشی فناوری به کیفیت کاربرد آن وابسته بود. نتیجه گرفته شد که یکپارچه سازی هدفمند فناوری اطلاعات می تواند تدبیری جبرانی در ایفای تعهد دولت به تأمین آموزش باکیفیت ارزیابی شود، مشروط بر رعایت کمینه سازی داده، رضایت آگاهانه ولیّ و دسترسی برابر به زیرساخت دیجیتال.

حق بر آموزش حقوق آموزشی صیانت از داده های دانش آموزان عدالت آموزشی کلاس های پرجمعیت فناوری اطلاعات