تالاب‌ها ازجمله گران‌بهاترین زیست‌بوم‌های زمین هستند. لزوم نگاهداری و حفاظت از این زیست‌بوم‌ها، دولت ها و نهادهای بین المللی را به سمت تهیه کنوانسیون رامسر در نگاهداری و حفاظت از تالاب‌های بین المللی در سال 1349 هجری شمسی رهنمون ساخت. این کنوانسیون ازجمله مهم‌ترین معاهدات زیست‌محیطی و تنها کنوانسیون ناظر بر حفاظت از تالاب‌هاست که همه دولت های عضو ازجمله ایران را متعهد به استفاده معقول از تالاب‌ها می‌کند. تالاب بختگان، یکی از تالاب‌های مهم ایران است که در فهرست کنوانسیون رامسر نیز قرار گرفته است. با وجود تعهد مزبور، تالاب بختگان بنا به دلایل متعددی ازجمله کم کاری مسئولین، خشک‌سالی، واگذاری بیش‌ازحد اراضی ملی جهت توسعه در امور کشاورزی و بهره‌گیری بی‌رویه‌ی کشاورزان، احداث سدها که بدون هماهنگی با سازمان حفاظت محیط‌زیست و دلایل متعدد دیگر در خطر نابودی است که موجب شده این تالاب در فهرست مونترو (فهرست تالاب‌های در معرض انقراض) قرار گیرد. در این راستا، هدف اصلی پژوهش حاضر شناسایی مهمترین چالش‌های حقوقی و ارائه راهکارهای حقوقی درآمدزایی از تالاب بختگان بوده است. روش تحقیق، اکتشافی- تحلیلی است که با شیوه تحلیل محتوا و استقرایی اطلاعات به روش کتابخانه‌ای جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل شده است. نتایج حاکی از آن است که راهکارهای حقوقی وجود دارند که ذیل آن قوانین، با به‌کارگیری توانمندی‌های بوم‌شناسی منطقه بتوان برای معضل بیکاری منطقه راه‌حل‌های عملیاتی ارائه نمود و از این طریق به اشتغال‌زایی و درآمد‌زایی منطقه کمک کرد. ازجمله مهم‌ترین این راهکارها برای حل مشکلات تالاب بختگان، می‌توان به تحقق اصل توسعه پایدار، انجام ارزیابی‌های زیست‌محیطی، استفاده معقول از تالاب بختگان و اتخاذ رویکرد زیست‌بومی اشاره کرد.

محيط زيست تالاب بختگان درآمدزایی کنوانسیون رامسر